Fabien Barel heeft de afgelopen jaren zijn portie pech wel gehad. Zware blessures, als gevolg van crashes, volgden elkaar op. Ook dit jaar was het weer raak voor de sympathieke Fransman. Voorafgaand aan de World Cup te Maribor is hij aan het trainen vlakbij zijn woonplaats, nabij het Zuid-Franse Fréjus. Samen met teamgenoten Aurélien en Paul oefenen ze de track in Sospel. Tijdens de 6e run stopt Fabien om de track aan Aurélien uit te leggen: "De grip is prima, je kan laat remmen. Gebruik de zwaartekracht om vol door de bocht te trekken." Een paar bochten later crashed Barel.
Ziekenhuis - een persoonlijk verslag van Fabien Barel, 25 mei 2010
"Ik ben in een heldere kamer, veel lawaai, er wordt door verschillende personen tegelijk gesproken. Ik herken niemand, tot ik mijn moeder op me af zie komen. Haar gezicht is vermoeid en ze ziet er verschrokken uit. Ik probeer haar gerust te stellen en vertel haar in een paar woorden dat alles goed is. Wanneer ik me probeer te bewegen gaat het maar moeizaam. Mijn been is opgezwollen en paars-blauw, mijn hoofd voelt loodzwaar en ik ben zo duizelig dat het lijkt alsof ik door een vrachtwagen ben aangereden. Ik herken Aurélien en Paul. Paul, die normaal gesproken vrij cool is, ziet er bezorgd uit. Allebei kijken ze alsof er iets verschrikkelijks is gebeurt...
De dokter leunt voorover en begint te vertellen wat er gebeurt is en wat er nog moet gebeuren. "Je dijbeen is gebroken. We zullen je moeten opereren om dit weer te herstellen." Vervolgens wordt alles zwart voor mijn ogen.
Mijn ouders zitten weer aan mijn bed in mijn volgende herinnering. Ze staan gelijk op als ze me bij zien komen en vertellen me het hele verhaal. Ik heb 15 minuten bewusteloos op de grond gelegen, medicijnen zijn toegediend tegen de pijn en hierna was ik afgevoerd per trauma helikopter naar het ziekenhuis, waar ik ben geopereerd.
Mijn dromen, harde werk en alle voorbereidingen van de laatste zes maanden zijn in 5 seconden in rook opgegaan. Het eerste dat door mijn hoofd schiet is: WAAROM?
Zoveel moeite voor niets, je zo sterk voelen en alles is in één klap weg...het is makkelijk om op zo'n moment de moed te laten varen. Als je realistisch bent zie je echter hoe vaak je dit al hebt gedaan in je leven en hoe vaak je al hebt gewonnen. Ik laat het mezelf niet toe om te klagen.
Eén van de belangrijkste regels in deze sport is dat je op ieder moment kan vallen. Het is wonderbaarlijk hoe weinig je eigenlijk valt! Ik geniet van iedere finish alsof het een overwinning is. Deze adrenaline rush, met 50 kilometer per uur de berg afvliegen, vervult mij met geluk. Vallen hoort er gewoon bij.
Kortom, slechte timing, maar ik zal weer staan, lopen, en mij richten op nieuwe doelen. Waarom zou ik anders al deze moeite hebben gedaan?
Omdat ik ervan hou!"
On the road to recovery - 15 juni 2010
"Na een erg saaie periode in het ziekenhuis ben ik eindelijk weer thuis. De support die ik van iedereen heb gekregen is een fantastische positieve boost geweest. Ik realiseer me hoe belangrijk de synergie van een "familie" is. Degenen waarvan je houdt leveren je die "hogere energie" die je verder doen gaan.
Op dit moment zijn de nachten lang door de pijn, maar ik moet zeggen dat de dagen leuker worden. Ik geniet van de zon hier in het zuiden van Frankrijk. Na vier weken herstel lijkt mijn lichaam de strijd te winnen van de gevolgen van de crash."
Eén ding is zeker, iedere dag brengt me verder van de herinneringen aan deze crash. Ik kijk niet terug. Ik realiseer me simpelweg hoeveel geluk ik heb gehad dat het niet erger was.
Op dit moment heb ik maar één doel. Ik wil kunnen staan, vooruit kunnen kijken en weer goed kunnen lopen. Daarna stel ik weer nieuwe doelen."
Fabien Barel tijdens de de 2010 Schladming World Cup
