Op 31 december 2009 veranderde het leven van pro-boarder Kevin Pearce drastisch. De 23-jarige Amerikaan, afkomstig uit Vermont, kwam tijdens een training in de halfpipe van Park City (Utah) zeer hard ten val en liep hierbij zwaar hersenletsel op. In kritische toestand werd hij per helikopter vervoerd naar een ziekenhuis in Salt Lake City, de start van een zwaar en lang herstelproces begon.
Iemand die het snowboarden een beetje volgt weet wie Kevin is, hij won vele medailles in de TTR en X-Games halfpipe en big-air wedstrijden en werd zelfs overall TTR champ in 2008. Na maanden in het ziekenhuis te hebben doorgebracht mocht Kevin in juni dit jaar eindelijk naar huis. Nu werkt hij verder aan zijn herstel in zijn vertrouwde woonplaats met familie en vrienden. We kregen de kans om hem kort een paar vragen te stellen...
Na maanden van herstel in het ziekenhuis kreeg je een warm welkom in je thuisplaats Vermont in juni dit jaar. Hoe ervaarde je de terugkeer en alle support?
" Mijn thuiskomst was echt een hele gave ervaring, er waren zoveel mensen uit mijn woonplaats Norwich in Vermont en de omgeving. Het was een warme en mooie zomerdag en ik was zo blij om eindelijk weer thuis te zijn.
Mijn sponsors (Burton, Nike 6.0, AMP Energy Drink, Volcom, Oakley, Frends en Nixon) gaven kleding, posters, stickers en drinks om weg te geven aan de kids, super! Ik voel me heel erg dankbaar naar mijn vrienden en fans die me altijd zijn blijven steunen sinds mijn ongeluk op 31 december 2009.
Alle support en beterschapswensen van fans over de hele wereld was echt niet voor te stellen, ik had nooit verwacht dat zoveel mensen aan me zouden denken. Ik denk dat alle positieve energie echt wel invloed heeft gehad op mijn herstel en de snelheid waarmee het gaat."
Wat vind je het meest moeilijke deel aan je herstel? Is het het fysieke of het mentale deel?
" Zowel lichamelijk als psychisch is het een zware opgave. Op dit moment werk ik hard aan het verbeteren van mijn zicht, mijn balans en mijn reactietijd welke allemaal flink zijn aangetast door de zware hersenbeschadiging die ik opliep met de crash. Ook mijn korte-termijngeheugen is bijvoorbeeld achteruit gegaan. Door intensieve training merk ik wel dat er verbetering in zit.
Ik denk dat het mentale deel op sommige momenten het zwaarst is omdat het herstel heel veel geduld vraagt. Ik ben altijd iemand geweest die alles snel aanpakt en niet stil zit, maar nu moet ik dingen juist rustig aan doen en accepteren dat de recovery van dit soort blessures nu eenmaal erg lang duurt. Gelukkig ben ik ook altijd al vastberaden en een harde werker geweest en dat speelt ook nu weer in mijn voordeel."
Het niveau van professioneel snowboarden neemt elk jaar weer toe, de lat ligt steeds hoger en dat is goed voor de sport. De keerzijde is dat de risico's en de ernst van blessures ook groter worden. Dacht je hier voor je crash al over na? Hoe ging je hier mentaal mee om?
" Het is zeker waar dat de sport hard vooruit gaat en dat de kans op blessures daarmee ook toeneemt. Dit was echter nooit iets waarover ik nadacht hiervoor. Mijn eigen mening is dat als je teveel nadenkt over de kans en de ernst van blessures, je deze juist over jezelf afroept. Ik probeerde altijd mezelf te focussen op de trick en op het snowboarden op dat moment in plaats van me zorgen te maken over de toekomst."
Wat opvalt is je overall positieve instelling. Je bent jezelf bewust van de lange weg die nog te gaan is maar toch kondigde je al aan dat je ooit weer zult snowboarden. Is snowboarden de grootste motivator in je leven?
" Snowboarden is nog steeds mijn grootste passie, ik hou ervan. Ik verlang er enorm naar om weer op mijn board te kunnen staan en dat verlangen heeft ook een positieve invloed op mijn herstel. Het heeft me geholpen om te komen waar ik nu ben en dat voelt echt goed. Wat nog belangrijker is geweest is de support van vrienden en familie en hoe dat me op de been heeft gehouden. Wat volgens mij ook een groot verschil maakt is dat je, hoe erg de situatie waar je in zit ook is, je altijd een positieve houding moet vinden."
Natuurlijk is je grootste focus op dit moment om snel weer de oude te worden. Heeft deze gebeurtenis je echter veranderd, bijvoorbeeld in wat je belangrijk vindt of wat je in de toekomst zou willen?
" Ja, ik voel zeker dat mijn kijk op het leven is veranderd door mijn blessure. Wat ik voor dit alles nooit echt doorhad is hoe belangrijk mijn familie echt voor me is. Ik besef nu wat het belang van de band met familie is tijdens het verwerken van dit soort situaties. Wat ik hoop voor de nabije toekomst? Dat ik mijn rijbewijs weer heb en dat ik weer volop kan snowboarden en surfen.
Waar ik ook aandacht aan wil besteden is om aan snowboarders duidelijk te maken hoe belangrijk het dragen van een helm in de sport is. Ik wil mensen aanmoedigen dit te doen want mijn doktoren zijn heel duidelijk geweest: die helm heeft uiteindelijk mijn leven gered!"
Thanks to Kevin Pearce and Danielle Burch. Kevin, be better soon! All the best...
