In alle oranjegekte van afgelopen maand zouden we het bijna allemaal alweer vergeten, de mens kijkt immers vooruit. Nog een kleine week en de pijn van ons verlies in de finale van het WK voetbal is alweer voltooid verleden tijd, net als de mediahype van de verkiezingsdebatten of een klopjacht op Joran van der Sloot in Chili. O ja, en er was ook nog een olielek van BP ergens in de Golf van Mexico...
20 april 2010 ontploft de Deepwater Horizon, een booreiland van oliemaatschappij BP met een naam alsof het een uit Startrek afkomstig ruimteschip vol met op macht beluste aliens is. Het boorschip zinkt, de aliens blijven uit maar we krijgen er wel een invasie voor terug: miljoenen liters olie stromen op grote diepte de oceaan in.
De exacte omvang is zoals zovaak nooit precies in te schatten, de cijfers die met zo'n ramp gepaard gaan zijn niet te bevatten. Of het nu om het aantal vaten olie dat in zee stroomt gaat of om het aantal dollars aan schadeclaims voor BP, de getallen zijn hoog. Wat echter wel altijd pijnlijk duidelijk wordt is hoe dit alles een enorme impact heeft op de natuur en de bevolking die langs de getroffen stranden woont.
Zo'n 2 maanden nadat de olievlek van zo'n 300 bij 200 mijl is ontstaan begint de olie nu de kust te bereiken. In Amerika zijn vele stranden van Louisiana tot aan Florida afgesloten. Lokale surfers weten dat ze voor een hele lange tijd niet meer op hun lokale spots kunnen surfen.Randy Coffman, 52 jaar, over zijn eigen Fourchon Beach:
"Fourchon Beach is where I surf...or should I say used to surf. It all seems lost. Our beach is covered in oil and with so much of it out there it's far from being over. Something needs to be done and real soon. In the meantime, what am I supposed to do?"
Op plekken waar je wel nog het water in kunt blijven de gevolgen merkbaar, meerdere surfers krijgen last van geirriteerde ogen en rash op hun huid of knallende hoofdpijn. Met nog maar een paar goeie surfspots over waar de olie nog niet massaal aanspoelt stapt menig surfer in de auto voor een rit van 2 tot 3 uur om een sessie te kunnen doen, in een overvolle line-up uiteraard. Ondertussen blijft de olievlek groeien en worden steeds meer stranden gesloten, nog even en surfers uit Louisiana kunnen alleen nog maar aan de oostkust van Florida terecht, wat qua afstand hetzelfde is alsof wij alleen nog maar vanaf de Vendee in Frankrijk en zuidelijker zouden kunnen surfen.
Natuurlijk trekt de natuur helemaal aan het kortste eind, het aantal dode vissen, meeuwen, pelikanen, dolfijnen enz. is al helemaal niet meer te tellen. Aangespoelde dolfijnen en bruinvissen zitten letterlijk vol met olie. Vrijwilligers werken met man en macht om met olie besmeurde vogels weer op te lappen, het is echter dweilen met de kraan nog steeds open...
Naast de direct zichtbare schade is het nog gissen naar de schade op langere termijn. BP heeft in haar opruim acties chemicaliën gebruikt die de olie oplossen in kleine deeltjes. Deze stoffen zijn giftig voor het milieu, de precieze chemische opbouw is een bedrijfsgeheim van de leverancier. De opgeloste olie verdwijnt dankzij deze chemicaliën onder het water oppervlak, in een suspensie van olie deeltjes die zo worden opgenomen in het ecosysteem van de oceaan. Vroeg of laat zullen ook deze vissen, voor het oog schoon, op het bord komen te liggen van één van ons.
Inmiddels is BP begonnen met het plaatsen van een nieuwe overkapping. Of dit een succes zal worden is maar de vraag.
